UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

baner nimfy2

 baner nowy

  • start
  • Ryby i owady
  • Artykuły

Increased temperature delays the late-season phenology of multivoltine insect

Increased temperature delays the late-season phenology of multivoltine insect

Autorzy: Adam Glazaczow1, David Orwin2 & Michał Bogdziewicz1

Tłumaczenie wstępne: dr Stanisałw Cios

Przeanalizowaliśmy wpływ podwyższonej temperatury wody na wylot późną jesienią jętki Baetis liebenauae. Na rzece Gwdzie, w odróżnieniu od dwóch pozostałych cieków kontrolnych (Drawy i Piławy), znajdują się zbiorniki zaporowe, a w związku z tym wyższa temperatura wody. Podwyższona temperatura wody wydłużyła letnią diapauzę jaj jętki i przesunęła cykl życiowy na późną jesień: ostatnia generacja jętek zaczęła swój rozwój później na Gwdzie, niż na rzekach kontrolnych. Spowodowało to, że owady uskrzydlone (subimagines) były liczniejsze nad Gwdą, niż tych pozostałych rzekach. Niska temperatura wody późną jesienią utrudnia wylot subimagines. Z tego powodu zmiana fenologii na Gwdzie sprawia, że ta generacja jest w dużym stopniu stracona. Jednakże wpływ zbiorników na temperaturę wody zależał od panujących warunków. Wpływ wyższej temperatury wody (a zarazem na wylot jętek) był słabszy w roku, w którym była niższa średnia temperatura powietrza. W podsumowaniu, ocieplenie „zniekształciło” sygnały środowiskowe wykorzystywane przez jętki żeby dostosować swoją fenologię, powodując, że wpadały w swoistą pułapkę. Ponieważ projekcje wzrostu globalnej temperatury zakładają nawet 6.4 °C, podane mechanizmy potencjalnie mogą zdarzyć się również w ciekach niezmienionych przez człowieka.

Mój komentarz: Zjawisko zmienionych cyklów rozwojowych owadów poniżej zapór jest dobrze znane. Podobne zjawisko późnego wylotu opisałem w przypadku jętki Serratella ignita na Sanie (w jednym z numerów P&L sprzed kilku lat).

Czytaj dalej

Europejskie ostoje entomofauny – chruściki (Trichoptera) obszarów chronionych Europy Środkowej i Wschodniej

Europejskie ostoje entomofauny – chruściki (Trichoptera) obszarów chronionych Europy Środkowej i Wschodniej

STANISŁAW CZACHOROWSKI 1, GIEDRE VISINSKIENE 2, AKOS UHERKOVICH 3, PAVEL CHOJKA 4, MARTINS KALNINS 5, MIKHAIL MOROZ 6, PETER NEU 7, THOMAS PITSCH 8, VLADIMIR D. IVANOV 9, ROMAN GODUŃKO 10, LUJZA UJVAROSI 11

W Europie występuje ponad 900 gatunków chruścików (BOTOSANEANU, MALICKY 1978). Raczej nie opisuje się już nowych gatunków dla nauki, częściej natomiast dokonuje się rewizji powołując lub likwidując podgatunki. Główny nurt zainteresowań ostatnich lat dotyczy opracowywania krajowych list gatunków (np. CHVOJKA, NOVÁK 2001; CZACHOROWSKI 1997; CZACHOROWSKI, PRISHCHEPCHIK 1998; KLIMA i in. 1994; ROBERT w przyg.; SZCZĘSNY 1991)

Czytaj dalej

Chruściki (Trichoptera)

Chruściki (Trichoptera)

BRONISŁAW SZCZĘSNY

HISTORIA BADAN ´
Pierwsze informacje o chruścikach Pieninach są, jednocześmie nie pierwszymi dla całych Karpat i pochodza z 1865 r. Podał je Maksymilian Nowicki w pracy pt. „Insecta Haliciae Musei Dzieduszyckiani”, wymieniając sześć gatunków chruścików zebranych w Pieninach i oznaczonych przez znakomitego ówczesnego znawcę ˛ tej grupy owadów F. Brauera z Wiednia. Okazy te zdeponowano w Muzeum Dzieduszyckich we Lwowie. O gatunkach tych wspomina także Dziędzielewicz (1867), który oznaczył materiały chruścików zebrane przez Nowickiego w Pieninach podczas następnej jego wyprawy (Nowicki 1870).

Czytaj dalej

  • 1
  • 2

Ankiety

Nimfa roku 2017
Jak metodę łowienia na muchę preferujesz
Jaką metodą nimfy łowisz